Sunder Vichar | बिनधास्त जियो | Good Thoughts In Hindi
Sunder Vichar | बिनधास्त जियो | Good Thoughts In Hindi
good-thoughts-in-hindi-on-life-suvichar
बढ़ती उम्र को देखकर निराश ना हो.. क्योंकी अपने आप को बढ़ते हुए उम्र के
साथ स्वीकार करना आपको एक तनावमुक्त जीवन दे सकता है.
याद रखें आपकी उम्र जो भी हो लेकिन हर उम्र एक अलग तरह की खूबसूरती
लेकर आती है, उसका भरपूर आनंद लीजिये.
आप अपने बालों को रंग करवाना चाहते हैं… बेझिझक बाल रंगिये,
आपको लगता है की वज़न कम रखना है तो रखिये, आपका मन
तरह तरह के कपड़े पहने को कर रहा है तो बेझिझक पहनिए.
एक बच्चा बन जाइए… बच्चों की तरह खिलखिलाइये, बच्चे की तरह
साफ दिल से सोचिये, अच्छा माहौल रखिये, अपने आप को आईने में देखे,
आईने में जो सच्चाई दिखे उसे सकारात्मक सोच के साथ स्वीकार करे.
कोई भी कितना भी क्रीम- पावडर लगा लो, ये आपको गोरा नही बना सकते.
कोई भी शैम्पू बाल झड़ने से नही रोकता, कोई भी तेल बाल नही उगा सकता.
कोई भी साबुन आपको बच्चों जैसी स्किन नही दे सकती. चाहे वो किसी भी
कंपनी का प्रोडक्ट हो…
सब अपना-अपना सामान बेचने के लिए लुभावने विज्ञापनों द्वारा झूठ बोलते हैं.
ये सब नैसर्गिक होता है.
जैसे जैसे उम्र बढ़ेगी आपके सर के बाल से लेकर पांव के नाखून तक सब में
बदलाव आता है, आप पुरानी मशीन का अच्छा रखरखाव रखने से उसे बढ़िया
चला तो सकते हैं… लेकिन उसे नई तो नही कर सकते ना…!
कोई बात नही अगर आपका शरीर बेडौल हैं तो…
कोई बात नहीं आपकी नाक मोटी है तो…
कोई बात नही… आपकी आंखें छोटी हैं या भुरी हैं तो…
कोई बात नही अगर आप गोरे नही हैं… या बहुत ज्यादा गोरे हैं तो…
कोई बात नहीं अगर आपके होठ बड़े बड़े हो, या सही आकार में ना हो…
फिर भी हम सुंदर हैं, अपनी सुंदरता को पहचानिए.
दूसरों से कमेंट या वाह वाही लूटने के लिए सुंदर दिखने से ज्यादा ज़रूरी है,
आप अपनी सुंदरता को महसूस करें.
हर बच्चा सुंदर इसलिये दिखता है कि वो छल कपट से परे मासूम होता है
और बडे होने पर जब हम छल और कपट से जीवन जीने लगते है तो वो
मासूमियत खो देते हैं… और उसी सुंदरता को पैसे खर्च करके खरीदने की
कोशिश करते हैं. मन की खूबसूरती पर ध्यान दो.
पेट निकल गया तो कोई बात नही उसके लिए क्या शर्माना, हमारा अपना शरीर हैं,
हमारी उम्र के साथ बदलता है, साथ ही वज़न भी उसी हिसाब से घटेगा बढेगा
इसे हमें ही समझना हैं. इसके लिए दुःख नहीं करना है.
सारा इंटरनेट और सोशल मीडिया तरह तरह के उपदेशों से भरा रहता है.
यह खाओ, वो मत खाओ, ठंडा खाओ, गर्म पीओ, कपाल भाती करो,
सवेरे नीम्बू पीओ, रात को दूध पीओ, ज़ोर से सांस लो, लंबी सांस लो,
दाहिने से सोइये ,बाहिने से उठिए, हरी सब्जी खाओ,
दाल में प्रोटीन है, दाल से क्रिएटिनिन बढ़ जायेगा…
अगर पूरे एक दिन सारे उपदेशों को पढ़ने लगें तो पता चलेगा, ये ज़िन्दगी बेकार है,
ना कुछ खाने को बचेगा… ना कुछ जीने को…! आप डिप्रेस्ड हो जायेंगे.
ये सारा ऑर्गेनिक, एलोवेरा, करेला, मेथी, लवकी में फंसकर दिमाग का दही हो जाता है.
स्वस्थ होना तो दूर मानसिक तनाव हो जाता है, अरे…! हम मरने के लिये ही जन्म लेते हैं,
कभी ना कभी तो मरना है… अभी तक बाज़ार में अमृत बिकना शुरू नही हुआ है..
हर चीज़ सही मात्रा में खाइये, हर वो चीज़ थोड़ी थोड़ी जो आपको अच्छी लगती है,
भोजन का संबंध मन से होता है, और मन अच्छे भोजन से ही खुश रहता है.
मन को मारकर खुश नही रहा जा सकता, थोड़ा बहुत शारीरिक कार्य करते रहिए,
सुबह टहलने जाइये, हलकी फुलकी कसरत करीये, व्यस्त रहिये, मस्त रहिये,
शरीर से ज्यादा मन को सुंदर रखिये…!
सुंदर बोधकथा - Good Thoughts In Marathi - Marathi Kahani - Story - Marathi Suvichar
सुंदर बोधकथा – Good Thoughts In Marathi – Marathi Kahani – Story – Marathi Suvichar
भगवान श्रीकृष्ण, बलराम आणि सात्यकी हे तिघे एकदा जंगलातून जात असताना रात्रीच्या वेळी रस्ता
नाही समजल्याने ते तिघेही रस्ता चुकले.
ते जंगल खुपच घनदाट होते, त्यांना जंगलातील ना पुढे
जाण्याचा मार्ग दिसत होता ना मागे येण्याचा. तेव्हा तिघांनीही असा निर्णय घेतला की,
आता आपण येथेच एखादी सुरक्षित जागा पाहून विश्राम करायचा आणि सकाळी उठून समोर जायचे.
जंगलात वाट चुकुन चालता चालता तिघेही खुप दमलेले होते, पण…
जंगलात सुरक्षित रात्र काढण्यासाठी प्रत्येकाने थोडा थोडा वेळ पहारा देण्याचे ठरवले.
पहिली पाळी सात्यकीची, दुसरी बलराम आणि शेवटी भगवान श्रीकृष्ण असे ठरले.
सात्यकी ने पहारा देणे सुरू केले, काही वेळातच झाडावरून एका पिशाच्चाने हे पाहिले की
एक माणूस पहारा देत आहे आणि दोन माणसे झोपलेली आहेत. तो पिशाच्च झाडावरून खाली उतरला
आणि सात्यकीला मल्लयुद्धासाठी आव्हान करू लागला.
पिशाच्चाने केलेले आव्हान पाहून सात्यकीला क्रोध आला आणि क्रोधाने जसा पिशाच्चावर धावून गेला…
तसाच पिशाच्चाचा आकार बदलला व तो मोठा झाला. दोघांत चांगलेच मल्लयुद्ध झाले. पण जेव्हा जेव्हा सात्यकीला क्रोध येत होता तेव्हा तेव्हा पिशाच्चाचा आकार मोठा होत होता व ते
सात्यकीला अजूनच जास्त जखमा करत असे.
सुंदर बोधकथा – Good Thoughts In Marathi – Marathi Kahani – Story – Marathi Suvichar
एका प्रहरा नंतर बलराम जागे झाले व त्यांनी सात्यकीला झोपण्यास सांगितले. सात्यकिने बलरामांना त्या
पिशाच्चाबदल काहीही सांगितले नाही. बलरामांनाही पिशाच्चाने मल्लयुद्धास आव्हान दिले. बलरामही
क्रोधाने पिशाच्चाशी लढायला गेले तर त्याचा आकार बलरामांना वाढलेला दिसून आला.
ते जितक्या क्रोधाने त्याला मारायला जात तितकाच त्या पिशाच्चाचा आकार मोठा होत असे.
शेवटी तो ही प्रहर संपला व आता पहाऱ्याची पाळी भगवान श्रीकृष्णाची होती.
त्या दोघां प्रमाणे पिशाच्चाने मोठ्या क्रोधाने श्रीकृष्णांनाही आव्हान दिले पण श्रीकृष्ण शांतपणे मंदस्मित
करत त्याच्याकडे पहात राहिले. पिशाच्च अजून संतापला व जोर जोरात ओरडून श्रीकृष्णांना
बोलावू लागला पण श्रीकृष्ण मंदस्मित करत आपल्या मनाला शांत ठेवले. आणि तसेच
शांत भावात उभे राहिले.
तसेच एक आश्चर्य झाले…! जसे जसे पिशाच्चाला क्रोध यायचा तसतसा त्याचा आकार लहान होत जायचा.
अशीच रात्र संपत गेली आणि पहाट होता होता त्याचा आकार अगदी लहान झालेला होता.
आता तो एक लहानसा कीडा झाला.
भगवान श्रीकृष्णांनी त्या छोट्या कीड्याला उचलून आपल्या उपरणण्यात बांधुन ठेवला.
सकाळ झाल्यावर तिघेही पुढील प्रवाशाला निघाले. चालता चालता सात्यकी व बलरामांनी
रात्रीची कहाणी सांगितली, त्यावर श्रीकृष्णांनी तो किडा त्यांना दाखविला आणि म्हणाले…
तुम्ही क्रोधाने याला कधीच जिंकू शकत नव्हते कारण हे क्रोधाचे पिशाच्च होते. त्याला
जिंकण्यासाठी शांती हेच औषध आहे. क्रोधाने फक्त क्रोध वाढतो मात्र.
मी एकदम शांत राहिलो कसलाही प्रतिकार दिला नाही, म्हणून हे पिशाच्च बघा कसे आता
या किड्यासारखे लहान होऊन बसले आहे.
तात्पर्य : क्रोधावर फक्त संयमानेच विजय मिळविता येतो.क्रोधाला क्रोधाने मारता येऊ शकत नाही, तर…शांतपणे, प्रेमानेच कमी करता येते, नष्ट करता येते. क्रोधाचे हे पिशाच्च बाहेर कोठे नसून, आपल्या विचारातच वसत असते.
